نجوایی با حضرت معصومه در پرتو حرم

در این وانفسای سرگردانی, پای دلم راهی آستان تو می شود, گام به گام قدم بر می دارم و از هرگامم, اشتیاق می بارد, این جا همه چیز را می بینم, آیات و بینات را می بینم, در حریم تو نگاه آشنای ملکوت را لمس می کنم. می خوانم و مثل پرنده ای مهاجر به سوی گلدسته های حرم رو به گنبد عشق می ایستم, درست مثل وقتی که رو به قبله ایستاده ام و خود را برای خواندن نماز آماده کرده ام. اما از این که مرا به عنوان زائر به خانه اش راه داده, از او تشکر می کنم و از او می خواهم تا پنجره عنایت و توجه را به روی زائران و دلشکستگان حرمش باز کند. اما از درون قلبم ندایی به گوش می رسد: ((ای زائر حرم عشق, پس معرفت کو؟)) به خود می گویم: می دانی که هر دل حاجتمندی حاجت روا نمی شود مگر با معرفت.".