غم و شادی

عکس را از روی تاقچه برمی دارم. جلو چشمم باشه. توعکس، من کوچیکم.مامان خیلی جوان است. بابا هم همین طور. پیش تو هستیم حضرت معصومه. میخ های ریز سیاه و بنفش را بیرون می آوردم. عکس را می خواهم بیرون بکشم. شیشه اش چسبیده به عکس.گوشه عکس را می گیرم تا آن را بلند کنم. پاره می شود. به خصوص صورت مامان که چسبیده است به شیشه. پشت سر مامان هم خانه توست. مامان و شیشه و خانه ات یکی شده اند. مامان چقدر گنبد طلایی ات را دوست داشت.اصلاً ....