چند اطلاع تراثی درباره حیات علمی عالم و ادیب امامی صفی‌الدین محمد بن حسن بن ابی‌الرضا العلوی

Muhammad ibn Ḥasan ibn Abī al-Ridhā al-‘Alawī (656-735 AH) was an eminent Imami scholar and litterateur, hailing from a distinguished family of descendants of ‘Umar al-Aṭrāf who resided in the "Nayl" region of Hilla, Iraq. It appears that his formative scholarly years were primarily spent in Hilla. He granted four specific authorizations (ijazahs) for transmitting works such as Asrār al-‘Arabīyyah, Gharīb al-Quran, Nahj al-Balāgha, and Maqāmāt Ḥarīrī, along with a general authorization to his nephew and student Muhammad ibn Aḥmad ibn Abī al-Ma’ālī. The article presents the texts of these four ijazahs based on his original manuscript. A new piece of information about him is his reading of a manuscript of  Maqāmāt Ḥarīrī  is evident from his authorization given to Ibn Abī al-Ma’ālī and his certification of two significant existing manuscripts of Nahj al-Balāgha, one of which is previously unknown. Additionally, a commentary attributed to him with a philological, theological, and historical approach on Ibn Abi al-Hadid's Qasā'id al-Sab’ al-Alawiyyāt has survived.

محمد بن حسن بن محمد بن ابی‌الرضا علوی(656- 735)، عالم و ادیب امامی، از خانواده‌ای سرشناس از سادات نسل عُمرالاطرف که در منطقه «نیل»، در حله عراق ساکن بوده‌اند. به نظر می‌رسد بخش مهم پرورش و حیات علمی او در همان حله بوده است. او چهار اجازه خاص برای روایت کتاب‌های اسرارالعربیه، غریب القرآن، نهج‌البلاغه و المقامات حریری، و بعلاوه یک اجازه عام به خواهرزاده و شاگردش محمد بن احمد بن ابی‌المعالی داده که صورت چهار اجازه اخیر بر اساس نسخۀ اصل دستنویس او، در مقاله آمده است. اطلاع جدید درباره او قرائت نسخه‌ای از مقامات حریری توسط او بر یحیی ابن سعید الحلی(م 690) است. اهتمام او به نهج‌البلاغه، از اجازه او به ابن ابی‌المعالی و بعلاوه إنهاء او بر دو نسخه ارزشمند موجود نهج‌البلاغه، که یکی از آنان نسخه‌ای ناشناخته است، روشن می‌گردد. شرحی با رویکرد لغوی، کلامی و تاریخی بر قصائد السبع العلویات ابن ابی‌الحدید، منسوب به او باقی مانده است.