مقتل الحسینِ (ع) ابوحاتم، محمد بن حبّان بُستی (م 354) با مروری بر تاریخ‌نگاری او

In the landscape of Islamic historiography there exist certain stations that have thus far received little scholarly attention. One of these is the work of Ibn Ḥibbān al-Bustī (d. 354/965), who, while recognized as a traditionist (ahl al-ḥadīth), was also shaped by the intellectual traditions of Khurāsān and Sīstān. His al-Thiqāt and al-Majrūḥīn are well-known, alongside his Ṣaḥīḥ and Rawḍat al-‛Uqalāʾ, each of which bears distinctive features. A significant portion of al-Thiqāt is devoted to the Prophet’s sīra and the history of the caliphs, yet one of its sections—written at unusual length compared to the rest—concerns the Maqtal al-Ḥusayn. This article discusses Ibn Ḥibbān’s historiographical contributions in general and focuses in particular on his account of the martyrdom of al-Ḥusayn.

در تاریخ‌نگاری اسلامی، ایستگاه‌های خاصی وجود دارد که تاکنون کمتر به آنها توجه شده است. یکی از آنها، تلاش‌های ابن‌حبان بستی متوفای 354 است که هم‌زمان که اهل حدیث است، اما بهره‌مند از خرد خراسانی و سیستانی هم هست. کتاب‌های الثقات و المجروحین در کنار کتاب صحیح و نیز روضة العقلاء که هر کدام آنها ویژگی خاص خود را دارند، دو اثر شناخته‌شدۀ اوست. بخش قابل توجهی از الثقات، سیره نبوی و تاریخ خلفا است و بخشی از آن که برخلاف معمول مفصل‌تر نوشته شده، مقتل الحسین (ع) است. در این مقاله، هم از تاریخ‌نگاری ابن‌حبان سخن گفته شده و هم به طور خاص درباره مقتل الحسین (ع) وی بحث شده است.  .