آینه‌های شکسته (10): نگاهی به استعاره‌های دندان در ترجمه‌های تورات

One of the major difficulties of translation—particularly with ancient texts such as the Hebrew Torah—is the rendering of concepts expressed through literary devices, notably metaphors. Since roughly one third of the Torah is composed in verse, the scope of this issue is extensive. Metaphors associated with “teeth” in the Torah cover a broad and multifaceted semantic field, employed as symbols of power, beauty, justice, savagery, and cruelty. This installment of “Broken Mirrors” focuses on four passages: Amos 4:6, Micah 3:5, Job 13:14, and Job 19:20. It appears that each of the different modes of translation—literal, interpretative, free, and semantic—functions like a broken mirror, reflecting only part of the polysemy of the source text. In other words, the text of origin can be adequately understood by the reader only when these partial reflections are viewed together.

از دشواری‌های ترجمه به‌ویژه در رابطه با متون کهن و در اینجا تورات عبری، انتقال مفاهیمی است که در قالب صنایع ادبی از جمله استعاره‌ها بیان شده‌اند؛ همچنین نظر به منظوم‌بودن حدود یک‌سوم تورات، دامنۀ این موضوع بسیار گسترده خواهد بود. استعاره‌های مرتبط با «دندان» در سراسر تورات حوزۀ معنایی گسترده و چندوجهی دارد؛ از جمله نماد قدرت، زیبایی، عدالت، خوی وحشی‌گری و بی‌رحمی به کار رفته است. این شماره از «آینه‌های شکسته» به بررسی چهار مورد در عاموس 4: 6، میکاه 3: 5، ایوب 13: 14 و 19: 20 متمرکز است. چنین می‌نماید که هر کدام از طیف‌های ترجمه، یعنی تحت‌اللفظی، تفسیری، آزاد و معنایی بسان آینه‌های شکسته بخشی از چندمعنایی متن مبدأ را منعکس کرده‌اند؛ به عبارتی تنها با دیدن آنها در کنار هم متن مبدأ برای مخاطب درک‌پذیر می‌شود.  .