مكارم الاخلاق
رضىالدين محمد نيشابورى
نسخه 1
قائمة
شناسنامه
المدخل الرئيسي
رضىالدين محمد نيشابورى، نویسندهالعنوان واسم المؤلف
مكارم الاخلاقالورقة
20 * 13.الموضوع
اخلاقاللغة
فارسیالفهرس
-ملاحظات
ملاحظات
یادداشت توصیفی : چهل باب كوتاه است در اخلاق نيكو و صفات پسنديده كه هر كس بايد بدانها متصف باشد و نكوهش اخلاق ناپسند كه بايد از آن بپرهيزند ، با شواهدى از آيات و احاديث ، به نثرى شيوا و داراى داستانهاى تاريخى مناسب موضوعات كتاب ، تقديم شده به مجيرالدين نصر بن احمد دهستانى . اين نسخه به خواجه نصيرالدين طوسى نسبت داده شده ، و براى صحت نسبت به نيشابورى ، سعيد نفيسى روى برگ اول ضمن يادداشتى مىنويسد : در ديوان رضىالدين نيشابورى قصايد و مقطعات چند در مدح مجيرالدين نامى يافتم و همين نكته حدس را استوارتر مىكند ( يعنى حدس اينكه كتاب از نيشابورى باشد ) . عناوين ابواب چنين است : باب اول : در فضيلت كرم و خلق . باب دوم : در اقسام خلق و ماهيت او . باب سوم : در تطهير نفس از اخلاق ذميمه و كسب خصال حميده . باب چهارم : درسخاوت و بخل . باب پنجم : در عزت و ذلت و ايذا و استهزا . باب ششم : در بطالت و كسل . باب هفتم : در تواضع و تكبر . باب هشتم : در ثبات و تردد . باب نهم : در جد و جهد . باب دهم : در حيا . باب يازدهم : در حزم . باب دوازدهم : در حقد و حسد . باب سيزدهم : در خلف وعد . باب چهاردهم : در دنائت و ضد آن . باب پانزدهم : در حفظ الغيب و مذمت غيبت . باب شانزدهم : در مرحمت و قسوت . باب هفدهم : در صدق و كذب . باب هجدهم : در صمت و ضد آن . باب نوزدهم : در صبر . باب بيستم : در ضرر و غنا و غيره . باب بيست و يكم : در طمع . باب بيست و دوم : در عدل و ضد آن . باب بيست و سوم : در عتاب . باب بيست و چهارم : در عجب . باب بيست و پنجم : در عشق . باب بيست و ششم : در عفو . باب بيست و هفتم : در عفت . باب بيست و هشتم : در غضب و حلم . باب بيست و نهم : در فكرت . باب سىام : در رفق و ضد آن . باب سى و يكم : در قناعت . باب سى و دوم : در شكر و كفران آن . باب سى و سوم :در كتمان سر . باب سى و چهارم : در لهو و لعب . باب سى و پنجم : در مشورت . باب سى و ششم : در سعايت ونميمت . باب سى و هفتم : در وفا . باب سى و هشتم : در هدايت . باب سى و نهم : در يقين . باب چهلم : ؟ملاحظات
آغاز : « الحمد للَّه حمداً يجلب النعما ويمترى من غوادى فضله الديما . . از مدتى مديد و عهدى بعيد باز خاطر نگران بود و ضمير ملتفت وهمتى دامن گير كه در محاسن سير تأليفى كرده باشد » .ملاحظات
انجام : « من أوتى حظه منهما لم يبال بما فاته من قيام الليل و صيام النهار ، و اللَّه الموفق و المعين و الهادى إلى الرشاد وهو حسبنا ونعم الحسيب » .