جهان گردان اروپایی و اماکن مقدس اسلامی در ایران

یموری بر مبنای سفرنامه کلاویخوست . دوره صفویه به عنوان دوره اوج‌گیری روابط ایران و اروپا که حاصل آن سفرنامه‌های متععدی می‌باشد بعد از دوره تیموری مورد بررسی قرار می‌گیرد. پس از صفویه به دوران کوتاه افشاریه و زندیه پرداخته می‌شود. دوره قاجار بیشترین حجم این پژوهش را به خود اختصاص داده است که خود به چهار مبحث تقسیم شده است: 1. دوره آغامحمدخان و فتحعلی شاه؛ 2. دوره محمدشاه قاجار؛ 3. از پادشاهی ناصرالدین شاه تا انقلاب مشروطه؛ 4. از انقلاب مشروطیت تا روی کار آمدن حکومت پهلوی. روش تحقیق در این پژوهش روش تاریخی و کتابخانه‌ای و بر مبنای فیش برداری از سفرنامه‌های اروپاییان است . بر مبنای مطالب این سفرنامه‌ها می‌توان این فر ضیات را مطرح کرد که پیش از قاجاریه و تا مقطعی از دوره قاجاریه که هنوز ایرانیان نسبت به اروپا ییان رویکرد مثبتی داشتند هیچ گونه حساسیتی نسبت به ورود یک اروپایی به یک مکان مقدس وجود نداشته است ولی با تشدید تضادها، ایرانی‌ها نمی‌توانستند ورود یک اروپایی را به این اماکن تحمل کنند.