آینه؛ از آینه کاری دیروز تا طراحی داخلی امروز

"کاربرد آینه‌ در بنا‌ که‌ در قزوین‌ آغاز شد، پس‌ از انتقال‌ پایتخت‌ از قزوین‌ به‌ اصفهان‌ (1007ق‌/ 1598م‌)، در این‌ شهر و دیگر شهرهای‌ ایران‌ چون‌ اشرف‌ (بهشهر) گسترش‌ یافت‌ و در تزیین‌ بسیاری‌ از کاخ‌های‌ دورة صفوی‌، که‌ شمار آن‌ها به‌ نوشتة شاردن‌ تنها در اصفهان‌ به??731?‌ می‌رسید (شاردن، 1349: 96)، از این‌ هنر بهره‌ گرفته‌ شد. کارری، جهانگرد ایتالیایی‌ که‌ سفرنامة خود را 5011?‌/ 1649م‌ نوشته‌، در شرح بازدید از‌ خانه‌ و کاخ‌ میرزا طاهر، فرمانروای‌ آذربایجان‌ در تبریز، از اتاق‌ آینه‌کاری‌ بنا سخن‌ می‌گوید و می‌نویسد: «نه‌ تنها دیوارها بلکه‌ رو بخاری‌ این‌ اتاق‌ با قطعات‌ درخشان‌ آینه‌ تزیین‌ شده است؛‌ به‌‌طوری‌ که‌ «در زیر اشعة آفتاب‌ صحنة جالب‌ و خیره‌کننده‌ای‌ ایجاد می‌کند» (کارری، 1348: 34). در آغاز 41?‌/ پایان‌ 91?‌، هنرمندان‌ آینه‌کار دو اثر کم‌ نظیر پدید آوردند که‌ یکی‌ آینه‌کاری‌ دارالسیادة آستان‌ قدس‌ رضوی‌ (مؤتمن‌: 118) و دیگری‌ ایوان‌ آینة صحن‌ جدید آستانة حضرت‌ معصومه‌(ع‌) در قم‌ بود (فیضی قمی، 1350: 1/516). رایج‌ترین‌ طرح‌ها در آینه‌کاری‌، طرح‌ مشهور به‌ «گره» است‌ که‌ از نظر گوناگونی‌ اشکال‌ و تنوع‌ کاربرد آن‌ در رشته‌های‌ مختلف‌ هنر ایران‌، در نوع‌ خود مانند ندارد. در مواردی‌ که‌ در آینه‌کاری‌ قطعه‌های‌ بزرگ‌ آینه‌ به‌کار می‌رفت‌، معمولا سطح‌ کار را رنگ‌ سفید نقاشی‌ می‌زدند و طرح‌های‌ متنوع‌ بر آن‌ پدید می‌آوردند. هنوز در ساخت قاب‌های آینه از نگارگری و هنرهای تزیینی دیگر نظیر معرق به عنوان شاخص سبک سنتی استفاده می‌شود اما با گذر زمان، هنرهای مدرن به شکلی دیگر این هنر را ترسیم کرده‌اند.".