بیادبود مرحوم دکتر علی پرتو

"این دلبستگی شدید و علاقهء قلبی بحدی در حال آنمرحوم مستولی بود که در تمام مدت‌ شش سال فراق همسر همه جهان با تمام علائق بنظر او بی‌قدر و اعتبار دیده میشد و هر چیز را بطور وقت میدید و زندگی بعد از فقدان شریک حیات ارزشی در نزد او نداشت و بدون مبالغه توان گفت با اینمرگ بآرزوی شش سالهء خود رسید و اکنون‌ برای ماها که این داستان عهد و وفا را بتألم میشنویم درسی بزرگ که هست اینست‌ بدانیم در این جهان بی‌پایان صدق و وفای بی‌ریای خانوادگی مکن است و عملی است‌ و همیشه نتوان گفت: یا وفا خود نبود در عالم‌ یا مگر کس در این زمانه نگرد خانواده کانون زندگانی یک ملت است و اگر پایهء آن بصدق و صفا و مهر و وفا نهاده شود آنملت رو برفاه و رستگاری خواهد رفت و اگر بالعکسس ستیزگی و خود کامی و ستمکاری و خیانت در آن رواج داشته باشد جامعه هم رو به فساد خواهد نهاد. از خواص دیگر احوال مرحوم دکتر پرتو یکی نیز حس درستکاری و حب عدل و انصاف است که از هر جملهء وی پیداست و معلوم است که اینهمه انعکاس ضمیر و نقش‌ وجدان اوست و بحکم همین حس قدسی است که یک عمر بشرافتمندی و درستی بسر برد و کسی را در این مدت ندیدم ادنی نسبتی که خلاف اصول امانت باشد بآنمرحوم دهد دانشمندانی که در این مجلس حاضرند بهتر میدانند که درستی پی و بنیان زندگی‌ اجتماعی است و اگر کسانی از راه نادرستی بجاه و توانگری رسیده باشند حتمأ بضرر جامعه تمام میشود یعنی نادرستی قطعا آئین اجتماع را بر هم میزند و در دست آخر هر فرد زبان خیانت میبیند و پیداست اگر جنایت‌ها و گناه‌ها و نادرستیها در طول‌ تاریخ بشر رو نداده بود اکنون دنیا بهشتی بود و اینهمه آه و ناله و فقر و فاقه وجود نداشت.".