نقد نگاشت ترجمه‌های قرآن (1) ترجمه‌ای متفاوت از قرآن، برآمده از اصولی متفاوت

 Allāmah Muṣṭafavī, the author of the book Tafsir Roshan, in his book, after mentioning one or more verses of the Qur’an, describes the words and then translates the verses under the title of “Tarjimah”. In the present article, the author has reviewed this translation. According to him, the author’s translation, in many verses, does not clarify the purpose of the speaker; there is also a semantic distortion in it. It is also complex, illegible, and includes errors. To confirm his criticisms, the author first writes about the reasons for the book’s shortcomings. He believes the problems arise from the weakness of the author’s Persian writing and the principles he accepted about the words of the Qur’an and their meanings from the book al-Taḥqīq fi Kalamāt al-Qur’an. After that, by presenting examples from the text of the book, he presents the errors that have occurred in the translation of the Qur’an.    .

علامه مصطفوی مؤلف کتاب تفسیر روشن، در کتاب خود بعد از عنوان یک یا چند آیه از قرآن، به شرح لغات پرداخته و پس از آن، ترجمه آیات را ذیل عنوان ترجمه می‌آورد. نویسنده در نوشتار حاضر، ترجمه مذکور را در بوته نقد و بررسی قرار داده است. به‌زعم وی، ترجمه مؤلف درعین‌حال که در بسیاری از آیات، مقصود و منظور متکلم را تفهیم نمی‌کند؛ چه‌بسا در آن، تحریف معنایی دیده می‌شود. همچنین، پیچیده، ناخوانا و دارای لغزش و خطاست. نگارنده برای تأیید انتقادات وارده خود، نخست، از علت کاستی‌های کتاب سخن به میان می‌آورد. وی اشکالات را برخاسته از ضعف نگارش فارسی مؤلف و اصول مورد پذیرش وی درباره لغات قرآن و معانی آنها از کتاب التحقیق فی کلمات القرآن می داند. در ادامه، با بیان شاهد مثال‌هایی از متن کتاب، خطاهای رخ داده در ترجمه را پیش چشم مخاطبان قرار می‌دهد.      .