معنى خذ اللباب
جمال الدين محمد بن الحسين خوانسارى
معنى خذ اللباب
نسخه 1
list
شناسنامه
Main Entry
جمال الدين محمد بن الحسين خوانسارى، نویسندهTitle and Author
معنى خذ اللبابFolio
-x.Subject
متفرقهLanguage
عربیCataloger
-زیرمجموعه 1490.
شماره 2.
برگهها: 24 پ - 27 ر.
شماره 2.
برگهها: 24 پ - 27 ر.
Notes
یادداشت توصیفی : پاسخ پرسشى است پيرامون چگونگى جمع بين جمله معروف « خذ اللباب و اطرح القشور » و دستور حفظ ظواهر شريعت و تعبد بدانها . روى سخن در اين نوشته كوتاه صوفياناند كه ظواهر شريعت را قشر مىدانند و معتقدند كه اين دستورهاى شرعى براى عوام مىباشد و خواص حقيقت را دريافتهاند .Notes
آغاز : « الحمد لمن ليس فى العالم سواه . . و بعد چنين گويد اقل الطلاب و المحصلين . . چون كتاب خلاصة الحساب از كتب نافعه و مختصره بود » .Notes
انجام : « بايد قطرش صد و بيست شود و حال آنكه با هيچ يك از دو قاعده موافق نيست » . 10 - حاشيه خلاصة الحساب « 61 ر - 86 ر » ( حساب - فارسى ) از : ميرزا احمد بن محمد رضا زنجانى بيشتر اين حواشى كه باعناوين « قوله - قوله » نگاشته شده ، ايراداتى است بر كتاب شنيده شده از استاد محشى يا آنچه كه بفكر خود دريافته است ، با افزودن مسائل و قواعدى مناسب بحثهاى كتاب . اين حاشيه چهارم ذى القعده 1330 بپايان رسيده است .Notes
آغاز : آغاز اين نسخه: « السؤال قيل فى كتاب الشفاء عند الكلام فى بقاء النفس فحينئذ ان يفيد الأعراض و الصور القائمة بالمواد » . 5 - آغاز و انجام « 36 ر - 49 پ » ( فلسفه - فارسى ) از : نصير الدين محمد بن محمد بن الحسن طوسى ( 672 ) در مبدأ و معاد و مراحلى كه انسان در باز پسين طى مىكند و آنچه از ثواب يا عقاب بدو مىرسد ، بروش فلسفه الهى با بهرهگيرى از آيات كريمه و احاديث اهل بيت عليهم السلام ، بدرخواست يكى از دوستان نگاشته شده و مشتمل بر بيست فصل مىباشد . مختصر عناوين فصول چنين است : فصل اول : در صفت راه آخرت . فصل دوم : در اشاره به مبدأ و معاد . فصل سوم : در اشاره به هر دو جهان . فصل چهارم : در اشاره به مكان و زمان آخرت . فصل پنجم : در اشاره به حشر خلايق . فصل ششم : در اشاره به صراط . فصل هفتم : در اشاره به صحايف اعمال و كرام الكاتبين . فصل هشتم : در اشاره به حساب و طبقات اهل حساب . فصل نهم : در اشاره به و ترك اعمال و ذكر ميزان . فصل دهم : در اشاره به طى آسمانها . فصل يازدهم : در اشاره به حالهاى خلق . فصل دوازدهم : در اشاره به درهاى بهشت و دوزخ . فصل سيزدهم : در اشاره به نفخات صور . فصل چهاردهم : در اشاره به زبانيه دوزخ . فصل پانزدهم : در اشاره به جويهاى بهشت . فصل شانزدهم : در اشاره به درخت طوبى و درخت زقوم . فصل هفدهم : در اشاره به حور العين . فصل هجدهم : در اشاره به خازن بهشت و مالك دوزخ . فصل نوزدهم : در اشاره به ثواب و عقاب و عدل . فصل بيستم : در ذكر احوال دوزخ .