چو دزدی با چراغ آید: سرقت علمی در سطح دانشگاهی

Using others’ ideas directly or indirectly in one’s own publication without acknowledging the sources in an accurate and known manner (deliberately or otherwise) or pretending that this idea belongs to oneself is called plagiarism. The present article intends to discuss academic plagiarism. Thus, first plagiarism will be defined. Then, focusing on plagiaristic behavior of some professors and their aims and motivations, concrete examples will be given. Afterwards, we shall see why plagiarism is unethical. The question will be discussed from the perspectives of consequentionalism, deontology, and virtue ethics. Finally, ten guidelines will be given to help avoid plagiarism.

اگر شخصی، مقاله یا کتابی را منتشر کند و در آن از نوشته‌های دیگران به شکلی مستقیم یا غیرمستقیم استفاده نماید، اما از اشاره به منابع نوشتار خود به شکلی دقیق و متعارف، بپرهیزد یا در این کار کوتاهی نماید، یا چنان وانمود کند که این نوشته زاده و حاصل تأملات شخصی خویش است، مرتکب عملی شده است که به آن انتحال، یعنی به خود بستن و سرقت علمی می­گویند. مقاله حاضر با هدف به بحث­گذاشتن انتحال یا سرقت علمی برخی دانشگاهیان به رشته تحریر درآمده است. بر این اساس، نویسنده ابتدا به تعریف مبسوط انتحال می­پردازد. سپس با تأکید بر انتحال یا سرقت علمی برخی مدرسان دانشگاه و بیان اهداف و انگیزه­های آنان، برخی نمونه­های عینی را که مرتکب این عمل شده­اند، بیان می­کند. نویسنده در ادامه به پرسش اصلی پژوهش خود با این مضمون که چرا انتحال عملی غیراخلاقی است؟ می­پردازد. در این میان با تطبیق پرسش خود با سه نظریه اخلاقی پیامدگرایی، تکلیف­گرایی و فضیلت­گرایی، غیراخلاقی­بودن عمل انتحال را در بوته نقد و بررسی قرار می­دهد. در انتها، با یادآوری ده شیوۀ پرهیز از عمل غیراخلاقی انتحال، هر یک از آن­ها را تشریح می­کند.