سرگذشت عاشقان روزگار

Bāng-e Ney (Ney Crying) contains a long masnavi by Amīr Hooshang Ibtihāj (Sāye) composed in Moulavi’s Masnavi-e Ma’navi meter. The poet has also taken the symbol of Ney from Moulavi, and in a new coding has connected it with the modern conceptions. Using a refined and elegant language in his book, Sāye has beenable to restate modern man’s beliefs, pains, and aspirations in an ancient form. His artistic rhyming and extensive using of figure of speech which is quite obvious in the music of the poem is interwoven with the context and do not seem to be fake at all. The author of the present paper is going to study the similar yet different foundation of Bāng-e Ney in comparison with ancient poem, particularly Masnavi-e Ma’navi, and point out partof the beliefs reflected in it. Besides, he providesan aesthetic report of some of the verses.

کتاب بانگ نی دربردارندۀ یک مثنوی بلند سرودۀ امیرهوشنگ ابتهاج )سایه( است که بر وزن مثنوی معنوی مولوی سروده شده است. شاعر نماد نی را نیز از مولوی گرفته و به شیوۀ خود آن را در رمزگانی تازه با مفاهیمی امروزین پیوند زده است. سایه در بانگ نی توانسته با قالبی کهن باورها، دردها و آرما نهای انسان  امروزی را بازگوید و در این راه از زبانی آراسته و پیراسته بهره برده است. قافی هسازی هنری و آرایه پردازی گسترده سایه که بیشتر در موسیقی شعر نمود یافته، نغز و نهفته با تاروپود بافت سخن درآمیخته و هرگز ساختگی نمی نماید. نگارنده در نوشتار پیش رو، به بررسی بنیاد دیگرسانی بانگ نی با شعر کهن به ویژه مثنوی معنوی و بخشی از باورهای بازتاب یافته در آن، همراه با گزارش زیبای یشناسانه برخی بیت ها، پرداخته است.