اضافه کردن چند مدخل و شاهد به فرهنگ جامع زبان فارسی جلد 1 و 2

The author, based on Dibājalasmā’, an Arabic-Persian dictionary (written in 719), first obtains some words that are not in Comprehensive Dictionary of the Persian Language: “ābandāzak, ābchek, āb sangzade, ārāyesh pāreh, ārīj”. Following this, he specifies some words which have been included in the Comprehensive Dictionary of the Persian Language without having any examples from the 8th century: “āb khāre, āb dastān, āb dastgāh, āb ravesh, āb roushhan, ātang, ādram, ārdhāle, āzakh, āsookhte, āsoode, ākande, āmize, āmize moo, abrisham gozār”. What this article is tryingto show is the importance of the Arabic-Persian dictionaries, and the Persian words which have been chosen as equivalents for the Arabic words; the words which can’t sometimes be found in any other poetic or prose texts.

نویسنده براساس فرهنگ لغت عربی به فارسی دیبا جالأسماء )کتابت در 719 (، ابتدا برخی لغات را که در فرهنگ جامع زبان فارسی وجود ندارند، به دست داد هاست: «آ باندازک، آبچِک، آب سن گزده، آرایش پاره، آریج ». در ادامه، برخی لغات را که در فرهنگ جامع زبان فارسی مدخل شده، ولی شاهدی از قرن هشتم ندارند، مشخص کرده است: «آب خواره، آب دستان، آب دستگاه، آب روش، آب روِشن، آَتنگ، آدَرم، آردهاله، آزَخ، آسوخته، آسوده، آ کَنده، آمیزه، آمیز همو، ابریشم گزار ». آنچه از این مقاله اثبات م یشود، اهمیت فرهن گهای عربی به فارسی و لغات فارس یای است که در برابر کلمات عربی آمد هاند؛ لغاتی که بعضاً در هیچ متن منظوم یا منثور دیگری دیده نم یشود.