اشعار فارسیِ مجموعۀ جلال‌الدین حرمی: (کتابت بینِ 678 تا 705 ق)

 A literary scholar named Jalāluddin Ḥarmī, between 678 and 705 AH, provided a collection of wise and literary treatises for personal use. In that collection, at the end of his treatises and in the margins, he has written some poems in Persian and Arabic by famous scholars and figures such as: Ibn Sinā, Suhriwardī, Khayyām, Fakhr Rāḍī, Nāsir Khusru, Shamsuddin Juweinī, Burhānuddin Nasfī, Sheikh Ahmad Jāmī and Kamāluddin Muẓaffar. In the present article, we will quote and review the Persian poems of this collection. Jalāluddin Ḥarmī is one of the poem writers of the Ilkhānī period and the collector of the ancient Safinih of quatrains in which twenty-three of his own quatrains have been reflected.

ادیبی دانشور به نام جلال‌الدین علی حرمی، در فاصلۀ سال‌های 678 تا 705 ق، مجموعه‌ای از رسایل حکمی و ادبی را برای استفادۀ شخصی فراهم آورد. وی در آن مجموعه، در پایان رساله‌ها و هامش اوراق، اشعاری به فارسی و عربی از دانشمندان و چهره‌های سرشناس از قبیل: ابن سینا، سهروردی، خیّام، فخر رازی، ناصر خسرو، شمس‌الدین جوینی، برهان‌الدین نسفی، شیخ احمد جامی و کمال‌الدین مظفر کتابت کرد. در مقالۀ حاضر، اشعار فارسی این مجموعه را نقل و بررسی خواهیم کرد. جلال حرمی، خود از رباعی‌سرایان دورۀ ایلخانی است و گردآورندۀ سفینۀ کهن رباعیّات، بیست و سه فقره از رباعیّات او را در سفینۀ خود به یادگار گذاشته است.