کهن‌ترین ترجمه فارسی انجیل

The Persian manuscript of the Gospel of Matthew, catalogued as Vat. Pers. 4 at the Vatican Library, is the oldest known translation of the Gospels into Persian language and script. It was transcribed in 712 AH/1312 CE by Mas‛ūd b. Ibrāhīm during the Ilkhanid period, amid the cultural and religious exchanges occurring in Iran. The translation is based on a Syriac version of the Holy Scriptures. The manuscript comprises 81 folios, written in a clear naskh script, without decoration, and displays archaic linguistic and orthographic features. These characteristics reflect the need of Syriac-speaking Christians to access religious texts in Persian for the preservation of their religious identity. The use of Islamic terminology and its unique literary style make this manuscript a significant source for studying the history of religious translation, orthography, and the cultural context of the Mongol era in Iran.  .

دستنویس فارسی انجیل متی با شناسه Vat. Pers. 4 در کتابخانه واتیکان، کهن‌ترین ترجمه شناخته‌شده از انجیل به خط و زبان فارسی است و تاریخ کتابت آن به سال ۷۱۲ هجری قمری (۱۳۱۲ میلادی) بازمی‌گردد. این نسخه، در دوره ایلخانان مغول و در شرایط تبادل فرهنگی و مذهبی ایران، به ‌دست مسعود بن ابراهیم کتابت شده و ترجمه‌ای از نسخه سریانی کتاب مقدس است. متن شامل ۸۱ برگ با خط نسخ واضح، فاقد تزیینات و با ویژگی‌های زبانی و املایی کهن است که نشان‌دهنده نیاز مسیحیان سریانی‌زبان به متون فارسی برای حفظ هویت دینی خود است. این دست‌نوشته با استفاده از اصطلاحات اسلامی و سبک نگارش خاص، از اسناد مهم برای مطالعه تاریخ ترجمه‌های دینی، رسم‌الخط و فرهنگ دوران مغول در ایران محسوب می‌شود.  .