یادداشت توصیفی : داراى غزلهائى با تخلص « حسينى » بدون تنظيم خاص ، پس از آن مثنوى « سى نامه » كه مثنوى عرفانى است در مراتب عشق و چگونگى عاشق شدن و نشانىهاى عشق حقيقى و مراحل طى عاشقى و گرفتارى عاشقان ، در سى نامه و گاه « عشق نامه » ناميده مىشود و گويند كه در جوانى حسينى سروده شده است .
آغاز مثنوى :
سر نامه بنام آن خدائى
كه نتوان گفت چون چرائى
خداوندى كه داناى نهانست
پديد آرنده جمله جهانست
انجام : حسينى تكيه بر لطف خدا كن
خداوندا كه حاجتها روا كن
در پايان رساله « وسيلة المعرفه » به نثر مىباشد در تفسير عرفانى آيه كريمه « هذا بيان للناس و هدىً و موعظة للمتقين » [ آل عمران : 138 ] .
آغاز : « الحمد للَّه رب العالمين . . بدانيد اى برادران دينى نبهنا اللَّه و اياكم من نومة الغافلين كه مسلمانى متابعت كردن است مهتر عالمرا » .
انجام افتاده : « فرمود كه برادرم جبرئيل مرا در همپايه چندانى وصيت كرد . . » .